12 เดือน คือเส้นทางที่เร็วที่สุดในการสูญเสียสถานะการพำนักถาวร ตามมาตรา 32 ของกฎหมาย Borders Act ปี 2007 ของสหราชอาณาจักร บุคคลที่ไม่ใช่ผู้มีสัญชาติอังกฤษหรือไอร์แลนด์ ที่ถูกตัดสินจำคุกอย่างน้อย 12 เดือน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงภายในมีหน้าที่ตามกฎหมายที่จะต้องออกคำสั่งขับไล่ ผู้ถือครอง ILR ไม่อยู่ในรายการที่ได้รับการยกเว้น
เส้นทางนี้ 12 เดือน ตอนนี้การรอลงโทษก็ถูกนับรวมแล้ว
พระราชบัญญัติการพิจารณาคดี ปี 2026 มาตรา 45 ได้แก้ไขมาตรา 38(1) ของพระราชบัญญัติชายแดนสหราชอาณาจักร ปี 2007 และมาตรา 117D(4) ของพระราชบัญญัติความปลอดภัยในประเทศ ปี 2002 โดยเพิ่ม "การลงโทษจำคุกที่รอการพิจารณาเป็นเวลา 12 เดือนขึ้นไป" (suspended sentence) เข้าไปในนิยามของ "ผู้ต้องหาชาวต่างชาติ" วันที่มีผลบังคับใช้คือวันที่ 22 มีนาคม 2026 พร้อมกันนี้ SI 2026/217 ได้เพิ่มข้อกำหนดชั่วคราว: ใช้กับคดีที่ถูกพิพากษาหลังจากวันที่ระบุเท่านั้น คดีที่ถูกพิพากษาก่อนหน้านั้นไม่มีผลตามมา กล่าวอีกนัยหนึ่ง ภายในวันที่ระบุ ผู้ต้องหาที่ได้รับการลงโทษจำคุกที่รอการพิจารณาเป็นเวลา 12 เดือนมักจะไม่ทำให้เกิดภาระหน้าที่ในการส่งตัวกลับ; แต่หลังจากนั้น โทษจำคุกจริงและโทษจำคุกที่รอการพิจารณาจะถูกรวมอยู่ในบรรทัดเดียวกัน ข้อเปลี่ยนแปลงนี้แทบไม่มีใครพูดถึงในวงภาษาจีน แต่ส่งผลกระทบโดยตรงต่อค่าของ "การขอโทษจำคุก" ในทางกฎหมายอาญา
ข้อสรุปของฉันชัดเจน: ระยะเวลาการลงโทษในคดี อยู่ที่ 11 เดือนหรือ 12 เดือน ผลทางการย้ายถิ่นฐานจะเป็นแบบตกลงทันที ดังนั้นเมื่อเข้าสู่กระบวนการพิจารณาทางอาชญากรรม ควรให้ทนายความด้านการย้ายถิ่นและทนายความด้านอาชญากรรมประสานงานกันก่อนที่จะมีการพิจารณาโทษ เพื่อใช้ผลทางการย้ายถิ่นเป็นข้อมูลเพื่อขออภัย แทนที่จะถามว่าสถานะผู้อาศัยถาวรยังคงอยู่หรือไม่หลังจากที่ถูกพิจารณาโทษแล้ว ขั้นตอนนี้ทำช้าเกินไป กระบวนการทางการบริหารหลังจากนั้นแทบจะแก้ไขไม่ได้เลย
คำสั่งคืนตัวจะถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติเมื่อได้รับการลงนามแล้ว ILR
อีกหนึ่งความเชื่อที่แพร่หลายคือ กระทรวงมหาดไทยต้อง "เพิกถอนสถานะผู้พำนักถาวรของคุณ" ก่อนจึงจะสามารถส่งกลับได้ แต่ลำดับความเป็นจริงนั้นตรงข้ามกัน ตามมาตรา 5(1) ของพระราชบัญญัติการย้ายถิ่นฐานปี 1971 ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า หลังจากออกคำสั่งส่งกลับแล้ว ใบอนุญาตทั้งหมดที่บุคคลนี้ได้รับก่อนหน้านี้ หรือได้รับระหว่างที่คำสั่งส่งกลับยังมีผลบังคับใช้อยู่ จะถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติ รวมถึงสถานะผู้พำนักถาวรด้วย ไม่จำเป็นต้องดำเนินการเพิกถอนแยกต่างหาก
ส่วน 76 นี้ใช้กับใคร? ข้อ 76 ของ NIAA ปี 2002 ถูกออกแบบไว้สำหรับผู้ที่ต้องถูกส่งกลับแต่ไม่สามารถส่งกลับได้: 76(1) ควรจะถูกส่งกลับ แต่ไม่สามารถดำเนินการได้เนื่องจากเหตุผลทางกฎหมาย (เช่น ข้อ 3 ของอนุสัญญาสิทธิมนุษยชน); 76(2) การอนุญาตได้รับโดยการหลอกลวง ควรจะถูกถอดถอนแต่ในความเป็นจริงไม่สามารถถอดถอนได้; 76(3) ผู้ลี้ภัยไม่จำเป็นต้องได้รับการคุ้มครองอีกต่อไปเนื่องจากพฤติกรรมที่เลือกเอง หลังจากถูกยกเลิก บุคคลเหล่านี้มักจะไม่ถูกส่งกลับทันที แต่จะได้รับใบอนุญาตที่มีระยะเวลา และมีสิทธิ์ในการอุทธรณ์ ซึ่งระหว่างที่อุทธรณ์อยู่ ใบอนุญาตจะยังคงมีผลต่อเนื่อง
Home Office"การยกเลิกและการจำกัดสิทธิ์" เวอร์ชัน 10.0 (ฉบับที่เผยแพร่เมื่อวันที่ 28 มกราคม 2569) กล่าวอย่างตรงไปตรงมา: คำว่า "การยกเลิก" ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอำนาจทางกฎหมาย ไม่มีอำนาจใดในประเทศที่สามารถจำกัดสิทธิ์ในการอนุญาตแบบไม่มีกำหนด ทางเดียวที่เป็นไปได้คือการยกเลิกตามข้อ 76




