12 μήνες είναι η γρηγορότερη γραμμή για την απώλεια της πολιτοκρατικής κατοχύρωσης. Το άρθρο 32 του Νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών του 2007 προβλέπει ότι άτομα που δεν είναι Βρετανοί ή Ιρλανδοί, που καταδικάζονται σε ποινή φυλάκισης 12 μηνών ή περισσότερο στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Υπουργός Εσωτερικών υποχρεούται να εξετάσει την επαναποστολή τους. Οι κάτοχοι του ILR δεν βρίσκονται στη λίστα εξαιρέσεων.
Οι 12 μήνες αυτή τη γραμμή, τώρα και η αναστολή υπολογίζεται.
Νόμος για την Ποινική Δίκη 2026 Άρθρο 45 προσθέτει την «ποινή φυλάκισης πάνω από 12 μηνών» (suspended sentence) στον ορισμό του ξένου εγκληματία. Η ημερομηνία ισχύος είναι 22 Μαρτίου 2026, και η συνοδευτική SI 2026/217 προσθέτει μια διατάξη μεταβατικής φύσης: ισχύει μόνο για πράξεις που καταδικάζονται από την ημερομηνία αυτή και μετά, χωρίς να εφαρμόζεται στις προηγούμενες καταδικαστικές αποφάσεις. Αυτό σημαίνει ότι, πριν από αυτή την ημερομηνία, η λήψη μιας ποινής φυλάκισης πάνω από 12 μηνών συνήθως δεν θα επέφερε την υποχρέωση απέλασης. Από τότε, η ποινή φυλάκισης πάνω από 12 μηνών και η πραγματική φυλάκιση θα θεωρούνται ίδιες στην γραμμή αυτή. Αυτή η τροποποίηση δεν συζητείται σχεδόν καθόλου στην κοινότητα της Κινεζικής γλώσσας, αλλά αλλάζει αμεσως την αξία της "προσπάθειας για ποινή φυλάκισης" στην ποινική άμυνα.
Η απόφασή μου είναι σαφής: η ποινή της κρατούμενου φτάνει στα 11 ή 12 μήνες, ο επίδραση στην επίλυση του θέματος της πολιτικής είναι καταστροφική , έτσι όταν εισέρχεται στη διαδικασία ποινικής δίκης, πριν την επιβολή της ποινής, πρέπει να συνδεθούν ο επίδικος δικηγόρος και ο ποινικός δικηγόρος για να υποβληθεί το ζήτημα της πολιτικής ως στοιχείο ευελπιστών, όχι να ρωτήσεις αν το δικαίωμα της πολιτικής εξακολουθεί να υπάρχει μετά την καταδίκη. Αν καταλάβεις αργά αυτό το βήμα, το επόμενο διοικητικό πρόβλημα είναι σχεδόν αδιεξόδου.
Η εντολή επιστροφής υπογράφεται, το ILR ακυρώνεται αυτόματα
Μια πιο διαδεδομένη ιστορία είναι ότι το Υπουργείο Εσωτερικών πρέπει να «ανακαλέσει την κατοικία σου» πριν μπορεί να γίνει συζήτηση για απέλαση. Αυτή η σειρά είναι αντίστροφη. Το άρθρο 5(1) του Immigration Act 1971 προβλέπει ότι μετά την έκδοση της απελαυστικής διαταγής, αυτόματα ακυρώνεται κάθε άδεια που έχει ληφθεί πριν από την απελαυστική διαταγή ή κατά τη διάρκεια ισχύος της, συμπεριλαμβανομένης της κατοικίας, χωρίς να χρειάζεται επιπλέον διαδικασία ανακάλυψης.
Ποιος χρησιμοποιεί το τμήμα 76; Το άρθρο 76 του NIAA 2002 είναι για τις περιπτώσεις «που θα έπρεπε να απελευθερωθούν αλλά δεν μπορούν να απελευθερωθούν»: 76(1) πρέπει να απελευθερωθούν αλλά δεν μπορούν να εκτελεστούν λόγω νομικών λόγων (π.χ. άρθρο 3 της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου); 76(2) η άδεια έχει αποκτηθεί με πλαστή μέθοδο, θα έπρεπε να αφαιρεθεί αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορεί να αφαιρεθεί· 76(3) ο πρόσφυγας δεν χρειάζεται πλέον προστασία λόγω της εθελοντικής του συμπεριφοράς. Μετά την ακύρωση, τα άτομα δεν εκδιώκονται συνήθως αμέσως, αλλά εκδίδονται μια άδεια με περιορισμένη διάρκεια και δικαίωμα προσφυγής, το οποίο συνεχίζει να ισχύει κατά τη διάρκεια της προσφυγής.
Home Office«Ακύρωση και περιορισμός της άδειας» v10.0 (έκδοση 28 Ιανουαρίου 2026) είναι πολύ σαφές: το λέξη «ακύρωση» δεν αλλάζει τη νομική εξουσία, δεν υπάρχει καμία εξουσία για περιορισμό της άδειας για απειρία στο εσωτερικό, η μοναδική διαδρομή είναι η ακύρωση της παραγράφου 76.




