Vorige week liet een lezer een bericht achter, en het was helemaal waar: "Mijn vijf jaar zijn eindelijk voorbij. Toen ik het controleerde, ontdekte ik dat het visum van mijn vrouw pas in het tweede jaar werd aangevraagd, en het kind zelfs later - de tijdlijnen van ons drieën zijn volkomen inconsistent."
Dit is een van onze meest voorkomende angsten backstage. Veel mensen gaan ervan uit dat "als ik een permanente verblijfsvergunning krijg, mijn vrouw en kinderen automatisch zullen volgen." Maar de realiteit is: de personen ten laste van zijn onafhankelijke aanvragers, betalen onafhankelijke vergoedingen en voldoen aan de onafhankelijke voorwaarden . Het komt ieder jaar voor dat de hoofdaanvrager slaagt, maar zijn gezinsleden worden afgewezen.
Laten we vandaag de grens tussen echtgenoot en kinderen doorbreken en duidelijk uitleggen, vooral die details waardoor mensen echt een jaar tevergeefs zullen wachten.
1. Wat zijn de vereisten voor een echtgeno(o)t(e) die een permanente inwoner van Groot-Brittannië vergezelt?
Als we een werkvergunning (geschoolde arbeider/gezondheids- en zorgwerker, enz.) als voorbeeld nemen, heeft GOV.UK drie kernvereisten voor meereizende echtgenoten om ILR aan te vragen:
Ten eerste moet de identiteit ‘herkenbaar’ zijn. Op het moment dat de hoofdaanvrager een permanent verblijf krijgt, moet u in het bezit zijn van een visum dat als afhankelijke persoon is goedgekeurd. Als het halverwege is onderbroken, is gewijzigd in een bezoekersvisum of is verlopen en wacht op een nieuw visum, is dit mogelijk niet beschikbaar.
Ten tweede moet ik 5 jaar inhalen. Dit is waar de meeste mensen struikelen: de echtgenoot moet vijf opeenvolgende jaren als afhankelijke persoon in Groot-Brittannië hebben gewoond, en alleen de periode "als afhankelijke persoon" kan worden meegeteld. De studievergunning die u gebruikte om te studeren en de Graduate permit waarmee u werkte, tellen niet mee voor deze periode van vijf jaar.
De situatie van de lezer is dus heel typisch: hij landde in het 0e jaar en zijn vrouw kwam hier in het 1e jaar. Hij kan hem dit jaar nog leveren, maar mijn vrouw zal tot volgend jaar moeten wachten. Dit is geen bug, zo zijn de regels geschreven.
Ten derde is taal net zo onmisbaar als examens. Voor aanvragers van van 18 tot 64 jaar oud moet de echtgenoot van Life in the UK Test en B1 Engels zelf slagen voor de test. Er bestaat niet zoiets als ‘ontheffing bij de hoofdaanvrager’. Veel huisvrouwen/huismannen denken er pas de laatste maand aan, en komen er dan achter dat de examenplekken drie maanden later gepland zijn.
Als de jaren van uw echtgeno(o)t(e) echt niet genoeg zijn, hoeft u zich geen zorgen te maken: de hoofdaanvrager moet eerst een permanente verblijfsvergunning aanvragen, en de echtgeno(o)t(e) kan deze eerst verlengen, en daarna afzonderlijk een aanvraag indienen nadat hij vijf jaar heeft volbracht. hoeft niet "allemaal op dezelfde dag" te zijn, maar het is gemakkelijker en voordeliger om materialen op dezelfde dag aan te leveren (het indienen van materialen in dezelfde batch is zeer repetitief).
2. Er zijn twee hindernissen voor kinderen om een permanent verblijf in Groot-Brittannië aan te vragen als ze 18 jaar oud zijn en ‘een andere ouder’ hebben
Voor kinderen zijn de regels dieper. Er moeten twee punten onthouden worden.
Kanyi: leeftijd en "onafhankelijk leven". In principe moeten -kinderen bij indiening jonger dan 18 jaar zijn; als ze de vorige keer zijn goedgekeurd als kinderen ten laste, kunnen ze een aanvraag blijven indienen als ze ouder zijn dan 18 jaar, maar ze moeten bewijzen dat geen zelfstandig leven heeft geleid. - geen partner heeft, geen zelfstandig gezin heeft gesticht en nog steeds financieel afhankelijk is van zijn ouders. Wonen op de campus omdat je voltijds studeert, telt meestal niet als zelfstandig wonen, maar als je getrouwd bent of voltijds werkt en zelfstandig een appartement huurt, is het erg gevaarlijk.
kaner: Waar is de andere ouder. Veel mensen kennen deze helemaal niet. Volgens Bijlage Kinderen moeten beide ouders van , om een permanente verblijfsvergunning te verkrijgen, gewoonlijk tegelijkertijd goedkeuring hebben gekregen voor een permanente verblijfsvergunning, of Brits staatsburger zijn / vaste status hebben. Uitzonderingen zijn onder meer: de aanvrager is de enige overlevende ouder, heeft de exclusieve verantwoordelijkheid voor het kind, de andere ouder is Brits staatsburger of heeft een onvoorwaardelijke verblijfsvergunning, of er zijn ‘ernstige en dwingende redenen’.
Voor gescheiden gezinnen, gescheiden gezinnen en gezinnen waarvan de partner in het land achterblijft, is deze regel bijna een must. Zorg ervoor dat u documenten over de voogdij, rechterlijke bevelen en bewijs van langdurige hechtenis voorbereidt voordat u deze indient.
Het goede nieuws is: kinderen onder de 18 jaar hoeven in Groot-Brittannië geen levensverzekering af te nemen, noch hebben ze B1 Engels nodig. De materiële druk is veel minder dan die voor volwassenen.
Kinderen geboren in Groot-Brittannië hoeven mogelijk helemaal geen permanente verblijfsvergunning aan te vragen
Dit is het gemakkelijkst verspilde geld. Voor -kinderen die in Groot-Brittannië zijn geboren en bij de geboorte geen Brits staatsburgerschap hebben verkregen, kan één ouder, zodra deze een permanente verblijfsvergunning of naturalisatie heeft verkregen, rechtstreeks naar MN1 gaan om zich te registreren als Brits staatsburger (relevante bepalingen van de British Nationality Act 1981), en het is niet nodig om ILR aan te vragen.
Het verschil in kosten is duidelijk: het MN1-registratietarief daalt vanaf 8 april 2026 naar £ 1.000, terwijl een ILR-aanvraag £ 3.226 bedraagt. Hetzelfde kind kan meer dan tweeduizend pond besparen door de juiste weg te bewandelen en rechtstreeks een paspoort te krijgen. Vraag me niet waarom iemand elk jaar eerst ILR betaalt en er dan achter komt.




